Koper
Koper używa się jako aromatyczną przyprawę do potraw i przetworów, zwłaszcza do kwaszenia ogórków.
Udaje się on w naszym klimacie w każdym miejscu, na każdej glebie, jednak dostatecznie pulchnej i wilgotnej. Uprawia się go zwykle jako śródplon na tym samym nawożeniu co rośliny współrzędne. Przeważnie wsiewa się go w saiatę, pietruszkę, marchew, cebulę, ogórki, począwszy od kwietnia aż do SIerpnia, Koper ma krótki okres wegetacji, dlatego wysiewa się go kilkakrotnie w pewnych odstępach czasu. Sieje się w rzędach wraz z rośliną główną lub rzutowo między sałatą czy ogórkami. Siać należy płytko. Zależnie od sposobu siewu zużywa się 2-10 g nasion na obsianie l m2. Raz posiany koper rozsiewa S1ę dalej sam, gdyż dojrzałe nasiona osypują się z baldachów na ziemię i szybko Wełkują.
Koper można użytkować, gdy tylko osiągnie kilkanaście centymetrów wysokości, jeszcze przed wytworzeniem pędów kwiatowych, a także w czasie kwitnienia oraz po zawiązaniu i dojrzeniu nasion.
Koper włoski
Częścią jadalną kopru włoskiego są zgrubiałe i wybielone ogonki liściowe które spożywa się na surowo lub przyrządza tak, jak szparagi. Wymagania klimatyczne i glebowe. Koper włoski, roślina pochodząca znad Morza Śródziemnego, wymaga dużo ciepła, słońca i wody. Jest rośliną wieloletnią. W naszym klimacie jednak zimuje tylko pod przykryciem i przetrzymuje jedynie łagodniejsze zimy. Uprawia się go więc jako roślinę jednoroczną.
Rośnie dobrze na glebach słabogliniastych, głębokich, próchnicznych. ciepłych.
Uprawa. Koper wysiewa się na rozsadniku w maju, czerwcu na zbiór jesienny. Wysiany wcześniej wybija w pędy kwiatowe. Czterotygodniową rozsadę sadzi się do gruntu w rozstawie 40 X 20 cm.
Pielęgnowanie polega na podlewaniu i stopniowym obsypywaniu roślin w celu wybielenia ogórków liściowych. Obsypywanie zaczyna się wtedy, gdy zgrubienie łodygi osiągnie wielkość cebuli. Zbiór ogonków trwa od września do mrozów. Jeżeli rośliny przezimują pod przykryciem, to w następnym roku część jadalna jest lepiej wyrośnięta.
Portulaka
Portulaka. roślina u nas mało znana, ceniona jest w innych krajach ze względu na specyficzny smak oraz dużą wartość odżywczą.
Zawiera sole mineralne, zwłaszcza żelaza, wapnia i fosforu, oraz witaminy A. BI, B2. Rośliny portulaki mają płożące pędy i mięsiste listki kształtu jajowatego, osadzone na krótkich ogonkach. Łodyżki przyrządza się podobnie, jak szparagi, a listki - jak szpinak.
Portulaka odznacza się dość dużymi wymaganiami co do temperatury, wody i gleby. Wysiewa się ją w maju - rzutowo lub w rzędy co 25-30 cm w ilości l g/m2. Można też wysiewać kilka razy w odstępach 3 tygodni. Nasion nie przykrywa się ziemią, tylko uklepuje. Uprawa portulaki od siewu do zbioru
i trwa 4-8 tygodni. Pielęgnowanie roślin polega na odchwaszczaniu i podlewaniu.
Ścięta portulaka szybko odrasta wówczas, gdy przykryje się ją cienką warstwą (l cm) przesianej ziemi kompostowej.
